Bezoek ons op Facebook!

Geschiedenis


Het zal ongetwijfeld een periode ‘’Hendriks Hoekje’’ of Claudia’s Corner’’ hebben geheten maar in het laatste jaar van de gulden (1999), werd het omgedoopt tot Café Vrijdag.

Vanaf 1860 tot 1870 kwamen de buitensingels tot stand. Daarna volgde de bouw van statige en monumentale panden langs de rand van de singels. Daarachter de verborgen sociale woningen, onttrokken aan het zicht.

De oudste prent van het hoekpand, voor zover mij bekend, dateert uit 1890. Café restaurant Parkzicht dat ook fungeerde als hotel.

Op de hoek van de eerste verdieping pronk een Art-Deco balkon met uitzicht over het park met daaronder de toegang tot het Café.

In de jaren 60 en 70 nam men het niet zo nauw met de talloze paneeldeuren en frivole balkonnetjes. Er werd gestript, afgetimmerd en verlaagd. Zo kwam er een einde aan een monumentaal balkon.

In 1980, een café geschiedenis later, nam Caro bar Bodega haar intrek. Een succesvol bruin café waar menig Arnhemmer zich liet fêteren. De toenmalige uitbater stelde zich aan ons voor en er volgde een gesprek vol warme herinneringen, waarin hij tussen neus en lippen liet doorschemeren het toch jammer te vinden dat wij, zijn liefdevol aangebrachte lambrisering hadden verwijderd en een kaalslag hadden gecreëerd.

In de loop der jaren ontmoetten we meer uitbaters met ieder zijn of haar eigen beleving aan- en verhalen over, het hoekpand. De enige die schitterde door afwezigheid was Appie van Appie’s Hof van Holland. Appie was met de noordenzon vertrokken met in zijn kielzog een schare deurwaarders, schuldeisers en de FNV. Met Appie was alles aan waarde verdwenen. Appie liet het aan Dirk en mij over om al deze teleurgestelde en boze mensen te woord te staan. Dus ook de FNV. Zij maakte zich hard voor haar leden; twee gezette dames van dik in de veertig met een salaris achterstand  van 6 maanden. Er werd geprobeerd bij ons hun recht te halen. Gelukkig voor ons hadden we de zaak niet overgenomen van Appie maar van een gedupeerde verhuurder.

Door crowdfunding, in ons geval letterlijk langs de deuren gaan met onze plannen, kwam café Vrijdag tot stand. Banken en horeca leefden toen al met elkaar in onmin en na twee en een halve maand zwoegen moesten we open. Het geld was op.

Snel nog even langs de Kamer van Koophandel om ons in te schrijven, wat nog lastig was omdat we maar geen keuze konden maken uit de namen. Bij de voordeur waren we eruit; Het zou vrijdag heten. Mooie klankkleur en neutraal maar positief.

Vrijdag 13 augustus 1999 opende café Vrijdag haar deuren.

We begonnen de kaalslag. De uitbater van de Caro barhad gelijk als hij bij aanvang was binnengewandeld.

Zittend aan de bar overzag je de situatie achter de bar. Een 2e hands RVS werkbank een 2e hands kassa, een geleend espressoapparaat een waterkoker om te kunnen afwassen en schoonmaken. Onder de werkbank een ratjetoe van snoeren, leidingen en een omgekeerd leeg bierkrat met daarop de muziekinstallatie. Het heiligdom van Dirk. Zijn verzameling is onnavolgbaar en tot op heden brengen we zijn verzamelwoede ten gehore, aangevuld met persoonlijke keuzes van ons personeel en mijzelf.

De basis was er. Mensen konden zitten aan weliswaar een wankelende tafel maar koffie, thee, fris en bier konden we uitserveren.

En kijk nu. De basis is er maar wel aangevuld met een minikeuken van waaruit een goede lunch en diverse hapjes worden geserveerd. Met warm weer een terras waar je de zon kunt vangen en niet onbelangrijk de snoeren en leidingen zijn weggewerkt.

Yvonne de Ridder